Büyük ihtimalle uzun süre bu romanı tamamlayamayacağım. 28 Temmuz günü sabah 9.00 sularında babamı kaybettik. Elim artık varmıyor cümle kurmaya. Tam tamına 30 gün dayandı babacağızım. Vade bu kadar idi. Artık bizim için ona dualar okumak kaldı. Mekanın cennet olsun. Annem ile kavuşun orada İnşallah.
Yarım kaldım yine.
Hâkimyâ
XXVII
Otogar
İnsan
hayatında bazı yolculukların dönüş bileti olmaz. Minibüs firması yine aynıydı. Mavi
yazılı tabelası... Camın önündeki plastik sandalyeleri... Şoförün elindeki
yolcu listesi... Sanki hiçbir şey değişmemişti. Değişen yalnızca bendim.
Yoğun
bakımın önünde otururken, birden otobüs kokusu geldi burnuma. Mazot... Sıcak
asfalt... Demli çay... Ve eski koltuk kumaşlarının kendine has kokusu... İnsan
hafızası ne garipti.
Bir koku,
yıllardır açılmamış bir kapıyı sessizce aralayabiliyordu.
Üniversiteyi
kazandığım gün, annem sevinçten ağlamıştı. Ben ise şaşkındım. Hayal kurarken
insan sonucu düşünmüyor. Sonuç gelince de ne hissedeceğini bilemiyor.
Babam
gazeteyi katlayıp masaya bırakmıştı.
"Adana..."
demişti.
Başka
hiçbir şey söylememişti. Annem hemen karşı çıkmıştı.
"Ne
demek Adana?"
"Çocuk
tek başına nasıl yaşayacak?"
Babam
çayından bir yudum aldı.
"Yaşayacak."
"Daha
çocuk."
"Çocuk
değil artık."
Annem bana
baktı. Sanki son sözü ben söyleyecekmişim gibi. Ben ise sessizdim. Gitmek
istiyordum. Ama gitmekten korkuyordum.
İnsan aynı
anda hem yola çıkmayı hem de evde kalmayı isteyebiliyormuş.
Adana’ya
gideceğim sabah annem herkesten önce uyanmıştı. Mutfakta ışık yanıyordu. Ben
salona geçtiğimde masanın üzerinde küçük bir dağ kurulmuştu. Peynirli
poğaçalar... Haşlanmış yumurtalar... Zeytin... Domates... Küçük bir kavanoz
reçel...
Sanki
Adana'da hiç yemek yokmuş gibi hazırlık yapmıştı.
"Anne..."
"Bunların
hepsi fazla."
Hiç başını
kaldırmadan konuştu.
"Fazla
değil."
"Bozulur."
"Bozulursa
atarsın."
Bir
poğaçayı peçeteye sararken ekledi.
"Aç
kalmazsın."
Şimdi
dönüp baktığımda anlıyorum.
Anneler
yemek hazırlamaz. İçleri rahat etsin diye umut paketlerler.
Babam
sessizce arabaya valizi yerleştiriyordu. Eski kahverengi bavul... Metal
kilitli... Köşeleri aşınmış... İçine birkaç gömlek... Birkaç kitap... Bir de
annemin kat kat yerleştirdiği dualar sığmıştı.
Yola
çıkmadan hemen önce babam cebinden bir zarf çıkardı.
"Bunu
minibüste aç."
"Ne
var içinde?"
"Gidince
bak."
Soracak
başka soru bulamadım. Zarfı cebime koydum.
Otogarda
her zamanki kalabalık vardı. Kimileri uğurluyor... Kimileri karşılıyordu.
Çaycı
yüksek sesle,
"Taze
çay!" diye bağırıyordu.
Muavin
bagaj kapaklarını kapatıyordu.
Annem
sürekli bir şeyler söylüyordu.
"Üşütme."
"Aç
kalma."
"Kirli
çamaşırlarını bekletme."
"Geç
yatma."
Söylediklerinin
yarısını duymuyordum. Çünkü ağlamamak için dudaklarını ısırıyordu.
Babam yine
susuyordu.
Minibüs
hareket etmek üzereydi. Muavin, "Adana!" diye seslendi. Valizimi
aldım. Tam merdivene çıkacakken babam omzuma dokundu.
İlk kez
gözlerimin içine uzun uzun baktı.
"Git."
dedi.
"Oku."
Başka
hiçbir şey söylemedi.
Ama o iki
kelimenin içinde bir ömür vardı. Ben minibüse bindim. Cam kenarına oturdum. Motor
çalıştı. Minibüs ağır ağır hareket etti. Annem el sallıyordu. Gözyaşlarını
artık saklamıyordu. Babam ise olduğu yerde duruyordu. Sadece başını hafifçe
kaldırdı. Ben de elimi cama koydum. Minibüs dönerken onları son kez gördüm. Annem
hâlâ el sallıyordu. Babam hâlâ aynı yerdeydi. O gün ikisini de ilk kez arkamda
bıraktığımı sanmıştım. Oysa insan anne babasını hiçbir şehirde arkasında
bırakamıyormuş. Onlar bavuluna görünmeden yerleşiyor. Seslerine alışıyorsun.
Yokluklarına
asla.
Minibüs Tarsus'u
geçtikten sonra babamın verdiği zarfı açtım. İçinden birkaç banknot çıktı. Bir
de küçük, kareli bir kâğıt. Babamın eğri büğrü yazısıyla tek cümle yazıyordu.
"Para
biterse üzülme. Adamlığın bitmesin." Kâğıdı elimde uzun süre tuttum.
Camdan
dışarı baktım. Çukurova'nın uçsuz bucaksız tarlaları akıp gidiyordu. Ben henüz
bilmiyordum.
Bir gün,
yıllar sonra, bir hastane koridorunda otururken en çok o cümleyi
hatırlayacağımı...
XXVI
Bir
Bardak Çay
Hastanelerde
çay hiçbir zaman güzel değildir. Ya fazla demli olur. Ya da suyu çoktur. Kâğıt
bardağın verdiği o ince karton kokusu, çayın önüne geçer. Yine de insanlar
içer. Çünkü bazen çay, susuzluğu gidermek için değil; bekleyişe bir ritim
vermek için içilir.
O sabah
üçüncü bardağımdı. Dudaklarıma götürdüm. Soğumuştu. Tıpkı saatlerdir içimde
taşıdığım umut gibi... Ne tamamen sönmüş... Ne de eskisi kadar sıcak...
Koridorun
sonundaki pencereyi açtım. İçeri tuzlu bir rüzgâr doldu. Mersin'in denizi
görünmüyordu ama kokusu geliyordu. Çocukluğumdan beri denizi hep aynı kokusuyla
tanımıştım. İnsan memleketini önce gözleriyle değil, burnuyla hatırlıyor. Bir
an gözlerimi kapattım. Martı sesleri duyuluyordu. Bir vapur düdüğü değil... Bir
yük gemisinin boğuk sesi... Liman uyanıyordu. Şehir yeni bir güne
hazırlanıyordu. Ben ise aynı gecenin içinde kalmış gibiydim.
"Mahmut..."
Başımı
çevirdim. Arkadaşım gelmişti. Elinde küçük bir termos vardı.
"Evden
çay getirdim."
Termosu
açtı. İnce belli bardağa doldurdu. Bardağı elime verdi. İlk yudumu aldığım an
durdum. Bu çay hastane çayı değildi. Ev çayıydı. Demi yerindeydi. İçinde
sabahın telaşı vardı. Mutfağın buğusu vardı. Ocakta kaynayan suyun sesi vardı.
Bir de
annem...
Fark ettim
ki annem öldükten sonra ilk kez ev çayı içiyordum. Boğazımdan geçen şey
yalnızca çay değildi. Hatıralardı.
Arkadaşım
bunu anlamış olacak ki hiçbir şey sormadı. Yanıma oturdu. Bir süre birlikte
sessizce çay içtik. Sonra bardağını dizinin üzerine bıraktı.
"Annen
olsaydı..." dedi.
Gerisini
getiremedi. İkimiz de devamını biliyorduk. Annem olsaydı...
Koridordaki
herkese çay dağıtırdı. Doktorlara teşekkür ederdi. Hemşirelerin adını
öğrenirdi. Bize yemek yememiz için kızardı. Ve kimseye belli etmeden bir köşeye
geçip sessizce ağlardı.
Annem
acısını bile kimseyi rahatsız etmeden yaşardı.
"Bilirsin..."
dedi arkadaşım.
"Çocukluğunuzda
abinle seni çok korurdu."
Başımı
salladım.
"Biliyorum."
"Bir
gün bana demişti ki..."
Sesini
biraz alçalttı.
"'Çocuk
büyütmek zor değil.'"
"'Asıl
mesele...'"
Bir an
sustu.
"'Kalbini
kırmadan büyütebilmek.'"
Koridorun
duvarına baktım. Annem gerçekten böyle düşünürdü. Evimizde yüksek ses çok az
yükselirdi. Yanlış yaptığımızda kızardı elbette. Ama hakaret etmezdi. Küçük
düşürmezdi. Akşam olunca sanki hiçbir şey yaşanmamış gibi sofraya otururduk. O
yüzden ev, bizim için korkulan bir yer olmadı hiçbir zaman. Sığınılan bir
yerdi.
Babam
farklıydı. Onun sevgisi daha sertti. Daha sessizdi. Bir gün liseye giderken
cebime para koymuştu. Hiçbir şey söylemeden. Otobüse bindim. Okulun kantininde
cebime uzandığımda paranın yanında küçük bir kâğıt buldum. Katlayıp açtım.
Üzerinde
sadece iki kelime vardı. "İdare et."
Başka
hiçbir şey yazmıyordu.
O gün o
nota üzülmüştüm.
"Kolay
gelsin." yazabilirdi.
"Başarılı
ol." yazabilirdi.
"Oğlum."
diyebilirdi.
Yıllar
sonra anladım. Belki cebindeki son parayı koymuştu. Belki gerçekten sadece
idare edebilirdi. Bazı insanlar babam gibi sevgilerini cümlelerle değil... Fedakârlıklarıyla
yazıyorlardı.
Yoğun
bakım kapısı açıldı. Bir hemşire çıktı. Hepimiz aynı anda ayağa kalktık. Bu
hareket artık refleks olmuştu. Hemşire ismimi söyledi. Kalbim hızlandı.
"Buyurun."
"Babanızın
elbiselerini teslim edeceğiz."
Bir poşet
uzattı. İçinde gömleği... Saati... Kemeri... Cüzdanı... Bir de mendili vardı. Poşeti
iki elimle aldım. Babamın gömleğini çıkardım. Yakama yaklaştırdım. Üzerinde
hâlâ onun kokusu vardı. İnsan bazen yıllarca fark etmiyor. Her insanın kendine
ait bir kokusu olduğunu...
Ve bir
gün, o kokunun dünyanın en kıymetli şeyi olacağını...
Poşeti
tekrar kapattım. Saati elime aldım. Camı çizilmişti. Kordonu eskimişti.
Çocukken o
saate dokunmama izin vermezdi.
"Bozarsın."
derdi.
Şimdi saat
avucumdaydı. Ama keşke yine,
"Dokunma."
deseydi.
Bazı
yaslar, insana çok tuhaf şeyler düşündürüyor. İnsan, sevdiği kişinin eşyalarına
sahip olmak istemiyor. Onun o eşyaları kullanmaya devam etmesini istiyor.
Akşam
güneşi hastane pencerelerinden içeri süzülmeye başladı. Koridorun beyaz
duvarları sarıya çaldı. Bir gün daha bitiyordu. Beklemek ise bitmiyordu. Babam
içerideydi. Ben dışarıda. Ama ilk kez, onun bana yıllarca söyleyemediği bazı
cümleleri duymaya başlamıştım. Belki dudaklarıyla hiç söylememişti. Ama
çalışarak...Susarak... Bekleyerek... Bizi ayakta tutmaya uğraşarak söylemişti.
Bazı
babalar "Seni seviyorum." demez. Bir ömür boyunca aynı cümleyi başka
şekillerde tekrar ederler. Ve insan bunu çoğu zaman, babasının elleri güçten
düştüğünde anlamaya başlar.
XXV
Babalar
Konuşmaz
Babam çok
konuşan bir adam değildi. Çocukluğum boyunca bunu eksiklik sanmıştım. Arkadaşlarımın
babaları yüksek sesle gülerdi. Uzun uzun nasihat ederdi. Omuzlarına vurur,
şakalaşır, bazen de kızarlardı. Benim babam ise daha çok susardı. Sorarsan
cevap verirdi. Sormazsan sessiz kalırdı. Çocuk aklımla bunu sevgisizlik
sanmıştım. Büyüyünce anladım. Bazı insanlar sevgilerini kelimelerle değil,
ömürleriyle anlatıyorlarmış.
Koridorda
otururken yan taraftaki sandalyeye elli yaşlarında bir adam geldi. Elinde küçük
bir poşet vardı. İçinden bir simit çıkardı. İkiye böldü. Yarısını bana uzattı.
"Al."
"Teşekkür
ederim, canım istemiyor."
"Canın
istemez zaten." Simiti geri çekmedi.
"Yine
de al."
İstemeye
istemeye aldım. Bir lokma kopardım. Adam da yemeye başladı. Bir süre hiç
konuşmadık. Sonra kendi kendine söylenir gibi konuştu.
"Benim
içerideki de babam."
Başımı
çevirdim.
"Kaç
yaşında?"
"Seksen
iki."
"Maşallah."
"Maşallah
deme."
Acı bir
gülümseme yayıldı yüzüne.
"İnsan
babasına yaş yakıştıramıyor."
Bu cümle
koridorun içinde asılı kaldı. Gerçekten de öyleydi. Çocukken babamız bize
dünyanın en güçlü insanı gibi görünüyordu. Sonra saçlarına ak düşüyordu. Yürüyüşü
yavaşlıyordu. Gözlük numarası büyüyordu. Ellerindeki damarlar
belirginleşiyordu. Ama insanın zihni buna bir türlü alışmıyordu. Babalar
yaşlanmamalıydı. Biz öyle öğrenmiştik.
Adam
simidin son lokmasını da yedi. Poşeti katlayıp cebine koydu.
"Ben
gençken babama çok kızardım." dedi.
"Neden?"
"Hiç
beni övmezdi."
Başımı
kaldırdım. Sanki kendi cümlemi duymuştum.
"Ne
yaparsam yapayım..."
"...'İyi
olmuş.' der geçerdi."
Derin bir
nefes aldı.
"Yıllarca
sevmedi beni sandım."
Koridorun
sonuna baktı.
"Geçen
yıl annem öldü."
"Sandığını
öğrendin mi?"
"Evet."
"Nasıl?"
"Babam
ağladı."
Sustu.
İkimiz de
sustuk.
"Biliyor
musun?" diye devam etti.
"Annem
dedi ki..."
"'Baban
sen uyuduktan sonra odana girerdi.'"
Şaşkınlıkla
yüzüne baktım.
"'Üstünü
örterdi.'"
Adamın
sesi çatallandı.
"'Sabah
üşümesin.' dermiş."
Gülümsedi.
"Ama
bana bir kez bile söylemedi."
Başını iki
yana salladı.
"Babalar
garip insanlar."
Ben de
istemsizce gülümsedim.
"Evet."
"Seviyorlar."
"...ama
söyleyemiyorlar."
Adam
kalktı. Elini omzuma koydu.
"İnşallah
ikimiz de babalarımızı yürüyerek çıkarırız buradan."
"Amin."
Koridorun
öbür ucuna doğru yürüdü. Bir daha konuşmadık. Belki bir daha hiç
karşılaşmayacaktık. Ama bazı insanlar hayatına sadece bir cümle bırakmak için
giriyor.
Onun
ardından uzun süre düşündüm. Ben de babamın beni hiç sevmediğini düşünmedim. Ama
beni gördüğünü de pek hissetmedim. İlkokulda takdirname aldığım gün... Kâğıdı
önüne koymuştum. Şöyle bir bakmıştı.
"Güzel."
demişti.
Sonra
gazeteyi okumaya devam etmişti.
Oysa
ben... Saatlerce beni övmesini beklemiştim. Üniversiteyi kazandığım gün...
"İyi."
demişti.
İşe
başladığım gün...
"Hayırlı
olsun." demişti.
Evlenirken...
"Mutlu
olun." demişti.
Cümleleri
hep kısaydı. Ama şimdi hastane koridorunda otururken ilk kez başka bir ihtimali
düşündüm. Belki söyleyebildiği buydu. Belki içindekini kelimelere çevirmeyi hiç
öğrenememişti. Belki dedem de ona sarılmamıştı. Belki onun babası da onu
övmemişti. Sevgi bazen kuşaktan kuşağa eksik aktarılıyordu. Kimse kötü olduğu
için değil... Kimse nasıl yapılacağını bilmediği için.
Tam o
sırada telefonum çaldı. Arayan büyük oğlumdu.
"Baba."
"Efendim
oğlum."
"Dedem
nasıl?"
"Bekliyoruz."
Kısa bir
sessizlik oldu. Sonra çekinerek sordu.
"Sen
iyi misin?"
Bu soruya
hazırlıklı değildim. Çocuklar babalarına bunu pek sormaz. En azından ben
sormamıştım. Boğazım düğümlendi.
"İyiyim."
dedim. Yalan söyledim.
Ama sesim
titremiş olacak ki hemen anladı.
"Baba..."
"Evet."
"Kendine
dikkat et."
Telefon
kapandı.
Uzun süre
elimde öylece kaldı. İçimde ince bir sızı dolaştı. Ben yıllarca babamın bana
söylemesini beklediğim cümleyi... Oğlum bana söylemişti.
"Kendine
dikkat et."
Belki
hayat böyleydi. Eksik kalan bazı sevgiler tamamlanmıyordu. Ama yön
değiştiriyordu. Babandan alamadığını... Çocuğuna verebiliyordun. Ya da
çocuğundan duyabiliyordun.
Akşam
üzeri hemşire dışarı çıktı.
"Mahmut
Bey."
"Evet."
"Babanızın
kısa süreliğine bilinci açılırsa sizi çağırabiliriz."
Kalbim
hızlandı.
"Konuşabilir
miyim?"
"Bilmiyoruz."
"Elini
tutabilir miyim?"
Hemşire
gülümsedi.
"Belki."
Belki...
O gün
dünyanın en güzel kelimesiydi. Çünkü umut bazen kesin cevaplarla değil... İhtimallerle
yaşamayı öğreniyordu. Koridordaki sandalyeye yeniden oturdum. Bu kez beklediğim
yalnızca bir haber değildi. Babamın elini son kez değil... Belki yeniden, bu
kez iki yetişkin insan gibi tutabilme ihtimaliydi. Ve yıllardır aramızda
konuşulamayan ne varsa... Belki tek bir bakışın içine sığacaktı.
XXIV
Zeytin
Ağacının Gölgesi
İnsan bazı ağaçları unutmaz. Çünkü onların altında yalnızca dinlenmez. Büyür. Bizim evin bahçesinde yaşlı bir zeytin ağacı vardı. Ne zaman dikildiğini kimse tam olarak bilmiyordu. Babam, "Ben çocukken de vardı." derdi. Dedem ise gülüp geçerdi. "Biz doğmadan önce de vardı." Çocuk aklımla buna inanırdım. Bana göre o ağaç dünyanın başlangıcından beri oradaydı.
Hastanenin
penceresinden dışarı bakarken bahçedeki küçük süs zeytinini gördüm. Bir ağacın
gölgesi, insanı yıllar öncesine götürebiliyormuş. Babam yaz sabahları erkenden
kalkardı. Hava daha tam aydınlanmadan bahçeye inerdi. Bir elinde çapa... Diğerinde
eski teneke sulama kovası... Toprakla konuşur gibi çalışırdı. Ben de peşinden
giderdim. Aslında yardım etmek için değil. Merak ettiğim için. Çocuklar
büyüklerini izleyerek büyür. Farkında olmadan onların yürüyüşünü, bakışını,
susuşunu öğrenir.
"Baba..."
"Hı?"
"Bu
ağaç neden bu kadar yavaş büyüyor?"
Babam
çapasını toprağa sapladı. Bana dönmeden konuştu.
"Çünkü
acele etmiyor."
"Ama
incir daha hızlı."
"İncir
başka."
"Zeytin
başka."
Sonra
eliyle ağacın gövdesini okşadı.
"Zeytin
geç büyür."
"Ama
büyüyünce senden uzun yaşar."
O zaman bu
söz bana yalnızca bir bilgi gibi gelmişti. Bugün ise başka türlü duyuyordum. İnsan
da bazı acılardan sonra yavaş büyüyor. Ama belki daha sağlam kalıyordu.
Babamın
toprağa karşı tuhaf bir saygısı vardı. Yere ekmek kırıntısı düşse alır,
yüksekçe bir yere koyardı.
"Karınca
da rızkını alsın." derdi.
Bir dalı
gereksiz yere kıranı uyarırdı.
"Canlı
o."
Bazıları
buna gülerdi. Babam aldırmazdı. Onun dünyasında canlı olmak için konuşmak
gerekmiyordu. Bir gün bahçede çalışırken solucan çıkmıştı. Ben kürekle kenara
atmak istemiştim. Elimi tuttu.
"Öyle
değil."
Eğildi. Avucuna
aldı. Toprağın daha yumuşak olduğu bir yere bıraktı.
"Neden?"
"Onun
da işi var."
İşte babam
buydu. Hayatı boyunca büyük laflar etmedi. Ama küçük davranışlarıyla bize uzun
dersler bıraktı.
Koridorda
ayak sesleri yankılandı. Bir doktor hızla geçti. Arkasından iki hemşire yürüdü.
Kapılar açıldı. Kapandı. Hayat yine kendi düzeninde akıyordu. Ben ise hâlâ aynı
sandalyedeydim. Elimde telefon... Gözüm yoğun bakım kapısında... İnsan
beklerken en çok kendi geçmişini dolaşıyor. Çünkü gelecek belirsiz olunca,
hafıza daha yüksek sesle konuşuyor.
Öğleye
doğru kardeşim elinde küçük bir poşetle geldi.
"Abi."
"Evet?"
"Evden
birkaç şey getirdim."
Poşeti
açtım. Temiz bir gömlek... Diş fırçası... Bir de annemin eskiden kullandığı
küçük havlu. Elime aldım. İncecik olmuştu. Yıllarca yıkanmaktan rengi solmuştu.
"Bu
niye burada?"
Kardeşim
omuz silkti.
"Dolabın
üstündeydi."
Havluyu
elimde çevirdim. Annem onu her sabah mutfağın askısına asardı. Kimsenin dikkat
etmediği eşyalar vardır. Bir insan öldükten sonra en çok onlar konuşur.
Bir
havlu... Bir tarak... Bir gözlük... Bir fincan... Ev sessizdir ama eşyalar
konuşmaya devam eder.
Akşamüstü
doktor kısa bir bilgi verdi.
"Durumu
stabil."
Bu
kelimeyi günlerdir duyuyorduk. Ne sevinebiliyorduk... Ne üzülebiliyorduk. Sanki
hayat, iki nefes arasında durmuştu. Doktor gidince ağabeyim derin bir nefes
aldı.
"İnşallah
toparlayacak."
Kimse
cevap vermedi. Çünkü umut, yüksek sesle söylenince kırılacak ince bir cam
gibiydi.
Gece yeniden çöktü. Koridor yine doldu. Yeni yüzler geldi. Bazıları evine döndü. Bekleyiş hiç bitmiyordu. Her ailenin ayrı bir hikâyesi vardı. Ama bütün hikâyeler aynı kapının önünde birleşiyordu.
Bir ara cebimdeki cüzdanı çıkardım. İçinde eski
bir fotoğraf vardı. Babam... Annem... Ben... Henüz lise çağındaydım. Fotoğrafın
köşeleri yıpranmıştı. Uzun süre baktım. Sonra fark ettim. Fotoğraf çekildiğinde
hiçbirimiz geleceği bilmiyorduk.
Annem,
yıllar sonra hastane odalarında aylarca mücadele edeceğini bilmiyordu. Babam,
bir gün yoğun bakımda yatacağını bilmiyordu. Ben ise çocuklarımdan ayrı
kalacağımı... İki evlilik yaşayacağımı... Gecenin bir vakti bir hastane
koridorunda elimde eski bir fotoğrafla oturacağımı bilmiyordum. Belki de
hayatın merhameti buydu.
İnsan, yaşayacaklarını önceden bilseydi hiçbir yola cesaret edemezdi.
Fotoğrafı
yeniden cüzdanıma koydum. Başımı geriye yasladım. Yoğun bakım kapısının
üzerindeki kırmızı ışık yanıyordu. İçeride babam vardı. Dışarıda ben. Aramızda
yalnızca bir kapı yoktu. Söylenmemiş onlarca cümle vardı. Hiç kurulmamış uzun
sohbetler... Birlikte çıkılmamış yolculuklar... "Sonra konuşuruz."
diye ertelenmiş akşamlar... İnsan en çok, yaşayamadığı anların yasını
tutuyormuş.
Ve ben, o
gece ilk kez bunu bütün ağırlığıyla hissettim.
XXIII
Koku
İnsan
hafızasının en inatçı tarafı kokulardır. Bir ses unutulur. Bir yüz zamanla
silikleşir. Bir cümle eksilir. Ama bir koku... Yıllar geçse de insanı hiç
beklemediği bir ana götürüverir.
O sabah
hastane koridorunda keskin bir kolonya kokusu yayıldı. Hemşirelerden biri yaşlı
bir amcanın ellerine kolonya döküyordu. O koku burnuma ulaşır ulaşmaz koridor
kayboldu. Yoğun bakım kapısı silindi. Plastik sandalyeler, beyaz duvarlar,
floresan lambaları...
Hepsi bir
anda yerini çocukluğumuzun evine bıraktı.
Bayram
sabahıydı. Annem mutfakta telaşla börekleri fırından çıkarıyordu. Ev, tereyağı
ve çayın kokusuyla dolmuştu. Babam banyodan yeni çıkmıştı. Tıraş olmuştu. Saçlarını
geriye doğru taramış, açık mavi gömleğini giymişti. Elinde her zamanki küçük
kolonya şişesi vardı. Önce avucuna döktü. Sonra iki elini birbirine sürttü.
"Gel
bakalım."
Ben
istemeye istemeye yanına gittim. Çünkü kolonya gözümü yakardı. Babam iki eliyle
yüzümü tuttu. Şakaklarıma hafifçe kolonya sürdü.
"Adam
olacaksın."
Ben
burnumu buruşturdum.
"Çok
kokuyor."
Babam
güldü.
"Adam
dediğin biraz kolonya kokacak."
Annem
mutfaktan seslendi.
"Çocuğu
bırak da kahvaltıya oturun."
Babam bana
göz kırptı.
"Annen
hep acelecidir."
O evde her
şey yerli yerindeydi.
Annem
mutfakta... Babam salonda... Biz çocuklar arada koşuştururken... İnsan o
günlerin kıymetini yaşarken bilmiyor. Meğer mutluluk, büyük olaylar değilmiş.
Bir evin
kendi düzeniymiş.
Koridordan
geçen sedyenin sesiyle irkildim. Hatıra dağıldı. Yeniden hastanedeydim. Elimde
soğumuş çay vardı. Kolonya kokusu ise hâlâ havadaydı. Başımı duvara yasladım. Şimdi
düşündüğümde...
Annemin
kokusunu tam hatırlayamıyordum. Yüzünü dün görmüş gibi biliyordum. Sesini bazen
kulaklarımda duyuyordum. Ama kokusunu...
İnsan en
çok bundan korkuyor galiba. Sevdiği birini unutmak değil... Onun ayrıntılarını
kaybetmek.
Telefonumu
açtım. Annemin eski ses kayıtlarını aradım. Yıllar önce yanlışlıkla kaydettiğim
kısa bir konuşma vardı.
Açtım.
"Mahmut..."
Sadece
adımı söylüyordu.
Sonra,
"Ekmek
almayı unutma."
Kayıt
bitiyordu. Defalarca dinledim.
Bir
insanın sesi bu kadar kısa olabilir miydi?
Ama bazen
bir ömür, iki kelimenin içine sığıyordu.
"Mahmut..."
O ses...
Ne kadar
zaman geçerse geçsin, insanın içindeki çocuğa hitap ediyordu.
Ağabeyim
yanıma geldi.
"Bir
şey yiyecek misin?"
"Canım
istemiyor."
"İstemese
de ye."
"Sonra."
Omzuma
hafifçe vurdu.
"Annem
olsaydı şimdi kızardı."
Gülümsedim.
"Evet."
"'Aç
adam düşünemez.' derdi."
İkimiz de
aynı anda sustuk.
Aynı
cümleyi aynı ses tonuyla hatırlamıştık. Bazı insanlar öldükten sonra evden
gitmiyor. Sadece görünmez oluyorlar. Konuşmaların içinde yaşamaya devam
ediyorlar. Bir yemeğin tarifinde... Bir atasözünde... Bir çayın demlenişinde...
Bir havlunun katlanışında...
Öğlene
doğru doktor yeniden yoğun bakıma girdi. Kapı kapanırken içeriyi bir an
görebildim. Babamı seçemedim. Sadece makineleri gördüm. Monitörleri... Yeşil
önlüklü insanları... İçeriye ait olmayan sessizliği... Kapı tekrar kapandı.
İnsan
sevdiği birine birkaç metre uzakta olup dokunamıyorsa, mesafenin metreyle
ölçülmediğini anlıyor.
Öğleden
sonra dışarı çıkıp biraz hava almak istedim. Hastanenin bahçesinde birkaç
portakal ağacı vardı. Haziran güneşi yaprakların arasından süzülüyordu. Bir
banka oturdum. Rüzgâr hafifçe esti. O an çocukluğumuzun bahçesi geldi aklıma. Babam
toprağı eşeliyordu.
Ben ise
elime geçen her çekirdeği toprağa gömüyordum.
"Baba..."
"Ne
oldu?"
"Bu
da ağaç olur mu?"
Avucumdaki
limon çekirdeğine baktı.
"Olur."
"Ne
zaman?"
"Gecikirse
daha sağlam olur."
Çocuk
aklımla hemen ertesi gün kazıp bakmıştım. Yerinde duruyordu. Hiç büyümemişti.
Babam
gülerek toprağı yeniden kapatmıştı.
"Sabret."
"Toprak
acele edenleri sevmez."
Yıllar
sonra anladım. Hayat da sevmiyormuş.
Banktan
kalkıp yeniden hastaneye doğru yürüdüm. Koridor yine aynıydı. Aynı insanlar... Aynı
bekleyiş... Aynı umut... Ama ben aynı değildim.
İnsan
sevdiği birinin yaşamla ölüm arasındaki ince çizgide yürüdüğünü görünce,
dünyanın bütün telaşları küçülüyor. Meğer yıllardır peşinden koştuğum birçok
şey... Bir gün babamın elini yeniden tutabilmenin yanında ne kadar da
önemsizmiş. O koridorda bunu öğreniyordum. Yavaş yavaş... Acıya baka baka... Bekleye
bekleye...
Bir Alışkanlıktır Hatıralar
Hastane
koridorları insanı değiştiren yerlerdir. Bunu ilk gece anlamıyorsun. İkinci
gece de... Ama üçüncü geceden sonra, aynı sandalyeye oturduğunda artık eskisi
gibi kalkmıyorsun.
Ben de
değişiyordum. Belki yavaş yavaş... Belki fark etmeden... Ama değişiyordum. Yoğun
bakım kapısının tam karşısındaki üçüncü sandalyeye yine oturdum. Artık bana ait
gibiydi.
Yan
tarafta oturan güvenlik görevlisi beni görünce başıyla selam verdi.
"Gece
yine sizde."
"Evet."
"Babanız
nasıl?"
"Aynı."
Başını
eğdi.
Hastanelerde
"aynı" kelimesi bazen iyi haberdi. Bazen de insanın içine ağır ağır
çöken bir sessizlik.
Bir süre
sonra çay ocağındaki genç çocuk elinde iki bardakla geldi.
"Biri
sizindi."
"Ben
istemedim."
"Biliyorum."
"Geceden
beri buradasınız."
"İçin."
Teşekkür
ettim. Çayı masanın üzerine bıraktı. Gitmedi. Bir süre ayakta bekledi.
"Siz
öğretmen misiniz?"
Şaşırdım.
"Nereden
anladın?"
"Gömleğinizden."
Gülümsedim.
"Öğretmenlerin
gömlekleri mi farklı oluyor?"
"Oluyor."
"Nasıl?"
"Ütülü
oluyor."
İkimiz de
güldük.
Sonra
cebinden telefonunu çıkardı.
"Eşim
açık liseyi bitirmeye çalışıyor."
"Kimya
çok zor geliyor."
"Bana
anlatır mısınız bir gün?"
İnsan...
Hayatının
en zor gecesinde bile birilerine faydalı olabileceğini görünce şaşırıyor.
"Tabii."
"Ne
zaman istersen."
Çocuğun
yüzü aydınlandı.
"Allah
razı olsun hocam."
Hocam...
Bu
kelimeyi binlerce kez duymuştum. Ama o gece başka geldi.
Belki ilk
kez, mesleğimin sadece maaştan ibaret olmadığını hissettim.
Çayı
yudumlarken babamın beni okula götürdüğü ilk günü hatırladım. Elimde kırmızı
bir çanta vardı. Annem kapıda saçımı düzeltiyordu. Babam ayakkabılarımın
bağcığını bağladı.
"Sıkıyor
mu?"
"Yok."
"Emin
misin?"
"Evet."
Yalan
söylemiştim. Sıkıyordu. Ama babam üzülmesin diye söylememiştim. Çocuk aklı
işte... Bazen büyüklerini koruyabileceğini sanıyor.
Okulun
kapısına geldiğimizde elimi bıraktı. Öğretmen beni içeri çağırdı. Kapının
önünde dönüp bir kez daha baktım. Babam hâlâ oradaydı. Gitmemişti. Ben sınıfa
girene kadar bekledi.
Yıllar
sonra çocuklarımı okula bıraktığım ilk gün aynı yerde durduğumu fark ettim. İnsan
büyüyor. Sonra fark etmeden anne babasının hareketlerini tekrar etmeye
başlıyor.
Koridorun
sonundaki televizyonda sessizce haberler dönüyordu. Kimse izlemiyordu. Alt
yazılar akıyordu. Bir yerde sel olmuştu. Bir yerde yangın. Bir yerde seçim.
Hayat
dışarıda bütün hızıyla devam ediyordu. Oysa bu koridorun içinde tek bir haber
önemliydi. Yoğun bakım kapısının açılması. İnsan acı çekerken dünyanın neden
durmadığını uzun süre anlayamıyor. Sonra öğreniyor. Dünya kimse için durmuyor.
Ama bazen
bir insanın dünyası, tek bir kapının önünde yıllarca bekleyebiliyor.
Telefonumun
galerisine girdim. Babamın fotoğraflarına bakmaya başladım. Eski bir bayram
sabahı... Üzerinde açık renk gömleği vardı. Saçlarının çoğu henüz
beyazlamamıştı. Gülümsüyordu. Oysa gençliğinde çok gülen biri değildi. Yaş
aldıkça insanın yüzü yumuşuyor galiba. Belki yorulduğu için... Belki affetmeyi
öğrendiği için... Belki de artık bazı kavgaların boş olduğunu anladığı için... Bir
fotoğrafta torununu omzuna almıştı. Diğerinde zeytin ağacının altında
duruyordu. Bir başkasında annem vardı yanında. Uzun süre o fotoğrafa baktım. İkisi
aynı karedeydi. Şimdi biri toprağın altındaydı. Diğeri yoğun bakımdaydı.
Fotoğraflar...
İnsan
onların zamanı durdurduğunu sanıyor. Oysa sadece zamanı saklıyorlar.
Gece üçe
doğru hemşirelerden biri yanıma geldi. Elinde küçük bir battaniye vardı.
"Üşürsünüz."
"İyiyim."
"Alın
yine de."
Battaniyeyi
omuzlarıma örttü. Annem olsaydı aynı hareketi yapardı. Teşekkür ettim. Gülümsedi.
"Geceler
uzun."
Sonra
yürüyüp gitti.
O an
düşündüm. İnsan bazen bir ömrü, hiç tanımadığı insanların küçük iyilikleriyle
taşıyor. Bir bardak çay... Bir battaniye... Bir tebessüm... Bir omza dokunan
el... Büyük acıları çözmüyorlar.
Ama
insanın tamamen yıkılmasını da engelliyorlar.
Sabah
olmaya yakın gözlerim yeniden ağırlaştı. Koridorun floresan ışıkları hâlâ
yanıyordu. Dışarıdan martı sesleri gelmeye başlamıştı. Mersin uyanıyordu.
Ben ise
çocukluğumun bir sabahına doğru yavaşça yürüyordum. Babam bahçede hortumla
ağaçları suluyordu. Ben uykulu gözlerle kapıya çıktım.
"Baba..."
"Ders
çalışacağım ama canım istemiyor."
Hortumu
kapattı. Yüzüme baktı. Hiç kızmadı. Hiç nasihat etmedi. Sadece omzuma dokundu.
"İstemediğin
gün de yap."
"İnsanı
ayakta tutan..."
"...isteği
değil, alışkanlığıdır."
O gün
sıradan gelen bu söz, yıllar sonra hayatımın omurgalarından biri olacaktı. Belki
de bu yüzden bunca kırılmaya rağmen hâlâ ayaktaydım. Mutlu olduğum için
değil...
Vazgeçmeyi
alışkanlık hâline getirmediğim için.
Babamın
Elleri
"Babanız..."
Hemşire,
elindeki dosyaya bir kez daha baktı.
"...doktor
bey sizi görmek istiyor."
Hayatta
bazı cümleler vardır. Ne iyi haberdir... Ne kötü... İnsanı yalnızca
bilinmezliğin içine bırakır. Koridor bir anda daraldı sanki. Ayağa kalktım. Bacaklarımın
bana ait olmadığını hissettim. Doktor odasına kadar yürüdüğüm o birkaç metreyi
bugün bile tarif edemem. İnsan korkarken mesafeler uzuyor. Kapıyı tıklattım.
"Buyurun."
İçeri
girdim. Doktor masasının başında oturuyordu. Gözlüklerini çıkarıp masaya
bıraktı.
Bu
hareketi hiç sevmedim. Çünkü insanlar zor cümlelere başlamadan önce
gözlüklerini çıkarırlar.
"Mahmut
Bey..."
"Evet
hocam."
"Babanızın
durumu hâlâ kritik."
Nefesimi
tuttum.
"Ama..."
İnsan
bazen tek bir kelimeye tutunuyor.
"Ama"...
Dünyanın
en güçlü kelimelerinden biri.
"...şimdilik
vücudu tedaviye cevap veriyor."
İçimde
düğümlenen ipin biraz gevşediğini hissettim.
"Önümüzdeki
kırk sekiz saat önemli."
Başımı
salladım. Söylediklerinin yarısını anlamamıştım. Çünkü umut, bazen insanın
işitmesini bile değiştiriyor.
Ayağa
kalktı. Omzuma hafifçe dokundu.
"Güçlü
olun."
Doktorlar
bunu çok söylüyor.
Belki
başka söyleyecek söz bulamadıkları için. Belki de gerçekten inanıyorlar. Ama
insan güçlü olmaya karar veremiyor. Sadece ayakta kalmaya çalışıyor.
Koridora
çıktığımda ağabeyim hemen yanıma geldi.
"Ne
dedi?"
"Bekleyeceğiz."
"İyi
mi?"
"Kötü
de demedi."
İkimiz de
aynı anda sustuk. Çünkü beklemek, bazen cevabın kendisiydi. Duvarın dibine
oturduk. Ağabeyim cebinden eski bir sigara paketi çıkardı. Uzun süre elinde
çevirdi.
Sonra
tekrar cebine koydu.
"Bırakmıştın."
"Bıraktım."
"Niye
çıkardın?"
"Bilmiyorum."
İkimiz de
güldük.
Çok kısa
sürdü. Sonra yine sessizlik geldi.
Çocukken
babamın elleri bana kocaman görünürdü. Benim elim, onun avucunun içinde
kaybolurdu. Bir bayram sabahıydı. Henüz ilkokula gidiyordum. Yeni ayakkabılarım
ayağımı vurmuştu. Yürümek istemiyordum. Babam hiçbir şey söylemedi. Önüme
çömeldi.
"Ayaklarını
ver."
Ayakkabılarımı
çıkardı. Çorabımı düzeltti. Ayağımın vurduğu yere mendilini katlayıp koydu.
Sonra
ayakkabıyı yeniden giydirdi.
"Şimdi
yürü."
Birkaç
adım attım. Acımıyordu.
"Oldu."
Başımı
kaldırdım. Babam gülümsedi.
"Her
ayakkabı önce biraz can yakar."
O zaman
bunu sadece ayakkabı için söylemiş sanmıştım.
Hayatın da
böyle olduğunu çok sonra anlayacaktım.
Babam
hiçbir zaman uzun nasihatler eden biri olmadı. Bir işi gösterirdi. Sonra
çekilirdi. Bisiklet sürmeyi de öyle öğrenmiştim.
Mahallenin
sokağında arkamdan selemi tutuyordu.
"Düşeceğim."
"Düş."
"Tut."
"Tutuyorum."
Bir süre
sonra hızlandım.
Rüzgâr
yüzüme çarpıyordu.
"Bakma
arkana." demişti.
Ama çocuk
merakı işte... Döndüm. Babam çoktan bırakmıştı. Yolun ortasında tek başıma
gidiyordum. Paniğe kapıldım. Düştüm. Dizim kanadı. Ağlayarak ona baktım.
Koşarak
yanıma geldi.
"Kızdın
mı?" diye sordum.
Pantolonumdaki
tozu silkti.
"Hayır."
"Düştüm."
"Düşeceksin."
"Canım
acıdı."
"Geçecek."
Sonra beni
ayağa kaldırdı.
"Bir
daha bin."
İşte babam
buydu. Acıyı inkâr etmezdi. Ama onun içinde kalmana da izin vermezdi.
Koridorun
camından sabahın ilk ışıkları görünmeye başlamıştı. Gece boyunca yağan ince
yağmur durmuştu. Hastanenin bahçesindeki çam ağaçları yıkanmış gibi duruyordu. Bir
serçe pencerenin kenarına kondu. Başını sağa sola çevirdi. Sonra uçup gitti. Küçücük
bir kuşun bile özgürlüğü vardı. İnsan ise bazen kendi düşüncelerinin içinde
saatlerce kalabiliyordu.
Telefonum
yeniden çaldı.
Bu kez
arayan kardeşimdi.
"Ağabey..."
"Evet."
"Babam
nasıl?"
"Aynı."
Anlatacak
başka kelime bulamadım. Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu.
Sonra
kardeşim yavaşça konuştu.
"Hatırlıyor
musun..."
"Neyi?"
"Çocukken
elektrikler kesilince..."
"...babam
bizi dama çıkarırdı."
Gülümsedim.
Hatırlamaz
olur muydum? Yaz gecelerinde bütün mahalle damlara çıkardı. Annem, çaydanlığı
yukarı taşırdı. Komşular birbirine karpuz uzatırdı. Biz çocuklar yıldız
sayardık. Babam ise sırtını duvara yaslar, gökyüzüne bakardı.
Bir gece
ona sormuştum.
"Baba..."
"Evet?"
"Yıldızlar
neden düşüyor?"
Uzun süre
gökyüzüne bakmıştı.
"Onlar
düşmüyor."
"O
zaman?"
"Bizim
gözümüz yetişemiyor."
O gece
hiçbir şey anlamamıştım.
Bugün ise
o cümleyi başka türlü duyuyordum. Belki insanlar da birdenbire değişmiyordu.
Biz sadece
onların değiştiği anı kaçırıyorduk.
Ağabeyim
omzuma dokundu.
"Biraz
uyu."
"Uyuyamam."
"En
azından gözlerini dinlendir."
Başımı
duvara yasladım. Koridorun floresan ışıkları tavanda sessizce yanıyordu. Ne
garipti. Çocukken karanlıktan korkardım. Şimdi ise en çok aydınlık koridorlarda
korkuyordum. Çünkü bazı haberler, hep ışıklar açıkken veriliyordu. Başımı
geriye bıraktım. Gözlerimi kapattım. İçimde yalnızca tek bir dilek vardı. Babamın
elini bir kez daha tutabilmek. Bu kez çocuk olduğum için değil...
Büyüdüğümü
ona sessizce anlatabilmek için.
XX.
Gece
Nöbeti
Hastanelerde
gece, gündüzden daha uzundur. Saatler aynı hızla ilerler belki ama insanın
kalbi zamanı başka türlü sayar. Koridorun duvarındaki dijital saatte 02.17
yazıyordu. Başımı kaldırıp birkaç dakika sonra yeniden baktım. 02.20 Sadece üç
dakika geçmişti. Ama bana göre bir ömür kadar uzundu.
Yoğun
bakımın önündeki plastik sandalyeler, günlerdir sırtımın şeklini almış gibiydi.
İnsan uzun süre aynı yerde bekleyince, oturduğu sandalye bile onu tanımaya
başlıyor.
Koridorda
tanımadığım insanlar vardı. Ama artık yabancı değildiler. İsimlerini
bilmiyordum. Hangi şehirden geldiklerini... Nasıl bir hayat yaşadıklarını... Neyi
kaybetmekten korktuklarını... Hiçbirini bilmiyordum. Yine de aynı dili
konuşuyorduk.
Bekleyişin
dili...
Karşı
sırada oturan yaşlı adam, elindeki tespihi ağır ağır çekiyordu. Yanındaki kadın
başını duvara yaslamış uyuyakalmıştı. Uykusunda bile kaşları çatılıydı. Demek
ki bazı acılar, insan uyurken bile nöbet tutuyordu. Adam bir ara bana baktı. Göz
göze geldik. Başını hafifçe eğdi. Ben de aynı şekilde karşılık verdim. İkimizin
de söyleyecek sözü yoktu.
Çünkü bazı
yerlerde konuşmak, sessizliği incitmek gibi gelir insana.
Çay almak
için aşağı indim. Otomattan akan çayın rengi açıktı. Çaydan çok sıcak suya
benziyordu. Yine de aldım. Çünkü o an ihtiyacım olan şey çayın tadı değildi. Sıcak
bir bardağı avuçlarımın arasında tutmaktı. İnsan bazen elini ısıtarak kalbini
de ısıtabileceğini sanıyor.
Koridoru
temizleyen görevli kadın yanıma yaklaştı.
Elindeki
paspası kovaya bıraktı.
"Yoğun
bakım mı?"
"Evet."
"Kiminiz?"
"Babam."
Bir an
sustu.
Sonra
gözlerini yere indirerek konuştu.
"Geçen
sene ben de annemi burada kaybettim."
Ne
diyeceğimi bilemedim. Başsağlığı dilemek için çok geçti. Susmak için ise çok
erkendi.
Kadın bunu
anlamış olacak ki kendisi devam etti.
"İnsan
anne babasını kaybedince..."
Cümlesini
tamamlamadı.
Paspası
yeniden eline aldı.
"...kaç
yaşında olursa olsun yetim kalıyor."
Koridorun
sonuna doğru yürüdü. Ben elimdeki karton bardağa baktım. Çayın buharı yavaş
yavaş kayboluyordu. Tıpkı insanın, zaman geçtikçe bazı acılara alıştığını
sanması gibi. Oysa alışmıyordu. Sadece buhar görünmez oluyordu.
Telefonum
sessizce titredi. En küçük oğlum mesaj göndermişti.
"Baba...
Dedem iyi olacak mı?"
Defalarca
okuyup durdum. Bir çocuk, dünyanın en zor sorusunu sekiz kelimeyle
sorabiliyordu.
Cevap
yazmaya başladım.
"İnşallah."
Sildim.
"Doktorlar
uğraşıyor."
Onu da
sildim.
Sonunda
sadece şunu yazabildim.
"Dedene
herkes elinden geleni yapıyor oğlum." Gönderdim.
Mesaj
ekranda kayboldu. Ama içimdeki cevap kaybolmadı. Çünkü ben de bilmiyordum.
İnsan
bazen en çok sevdiği insanlara karşı çaresiz kalıyordu.
Tekrar
sandalyeme oturdum. Koridorun penceresinden dışarı baktım. Mersin uyuyordu. Şehrin
ışıkları, uzaklarda denize doğru uzanan ince sarı çizgiler gibi görünüyordu. Çocukken
geceyi severdim. Gece olunca bütün dertlerin uyuduğunu sanırdım. Meğer dertler
geceleri daha çok uyanık kalıyormuş.
Belki de
bu yüzden hastaneler geceleri daha sessiz değil, daha derin olur.
Beklemek...
Hayatımın en tanıdık duygusuydu. Üniversite sınavının sonucunu bekledim. İlk
atamayı bekledim. İşe alışmayı bekledim. Sevdiğim insanların beni anlamasını
bekledim. Çocuklarımla daha çok zaman geçireceğim günleri bekledim. Mutlu
olacağım zamanı bekledim. Şimdi de babamın gözlerini yeniden açmasını
bekliyordum.
Düşündüm
de...
Belki
insanın hayatı, gerçekleşenlerden çok beklediklerinden oluşuyordu.
Sabaha
karşı saat dörde yaklaşırken yoğun bakım kapısı açıldı. Koridorda oturan herkes
aynı anda ayağa kalktı. Kimsenin bunu söylemesine gerek yoktu. Umut, insanları
aynı anda ayağa kaldırmayı biliyordu.
Doktor
elindeki dosyaya baktı. Bir isim söyledi. Başka bir aile öne çıktı. Kadının
dizlerinin bağı çözüldü. Adam iki eliyle yüzünü kapattı. Doktorun dudakları
hareket ediyordu ama ben hiçbir şey duymuyordum. Sadece kadının ağlayışı
koridorun içinde yankılanıyordu.
Yavaşça
yeniden oturdum. İçimde tuhaf bir his vardı. Bir başkasının acısı... Benim
umudumun hâlâ devam ettiğini gösteriyordu. İnsan böyle zamanlarda sevindiği
için değil...
Sevinemediği
için utanıyordu.
Sabah
ezanının ilk sesi uzaklardan duyulmaya başladı. Koridorun camından içeri ince
bir melodi gibi süzüldü. Babam geldi aklıma. Çocukken pazar sabahları erkenden
kalkardı. Mutfaktan çay kokusu gelirdi.
Ben
gözlerimi açmadan annem,
"Mahmut,
kalk oğlum." derdi.
Ben
yorganı biraz daha üzerime çekerdim. Babam ise her zamanki sakinliğiyle,
"Bırak
uyusun." derdi.
"Çocuk
daha."
Şimdi o
çocuk kırk altı yaşındaydı. Annesini toprağa vermişti. Babası yoğun bakımdaydı.
Ama içinde
hâlâ, pazar sabahları biraz daha uyumak isteyen o çocuk yaşıyordu.
Gözlerimi
kapattım. Belki birkaç dakika uyumuşum. Rüyamda annem mutfaktaydı. Çay
demliyordu.
Her
zamanki gibi arkasını dönmeden konuştu.
"Çabuk
ol."
"Nereye
anne?"
"Baban
beklemez."
Tam o
sırada omzuma bir el dokundu. Gözlerimi açtım. Hemşire önümde duruyordu.
"Mahmut
Bey..."
Ayağa
kalktım.
Kalbim
göğsüme sığmıyordu.
"Babanız..."
Hemşire
cümlesini tamamlamadan önce, hayat sanki bir anlığına durdu.
Bazı anlar
vardır.
İnsan o
anın öncesindeki kendisiyle, sonrasındaki kendisinin aynı kişi olmayacağını
hisseder.
Ben de o
an, tam o eşikte duruyordum.
—Hâkimyâ