Tuhaf bir şey bu özlem;
ne gözle görülür
ne elle tutulur,
ama içimde
yer tutar.
Hayallerimi özlüyorum,
hiç cesaret edilememiş sabahları,
yarım kalmış ihtimalleri,
en çılgın planlarımı.
Hiç var olmamışı özlüyorum;
adını koyamadığım
bir hayatı.
Keşke
bir kez olsun
gerçek olsaydı.
Özlem bende yaşıyor sanki,
öyle derin ki
bir gün acı diner, sessizlik çökerse
ben bu kez
özlemin yokluğunu özleyeceğim.
Çünkü o,
yoklukları sonsuzlaştıran
nazik,
gezgin bir nefes…
— Hâkimyâ
Nesir ve şiirle konuşmak istiyorum. Kalbimi açmak istiyorum. Ruhumda ilham aramak istiyorum. İşte bu kadar... Konuşmak istiyorum. Ve sizin de konuşmanızı, yazmanızı istiyorum. Fikrinizi belirtmenizi istiyorum. Hoş geldiniz ve kendinizi evinizde hissedin...